PZL Łos
Długość modelu: 23cm
Rozpiętość skrzydeł: 31,4cm
Kalkomanie dla czterech wersji malowania i oznakowania:
Szczegółowa instrukcja składania
Samolot został zaprojektowany na przełomie 1933-1934 roku pod kierownictwem braci W.S Guenther jako rozwinięcie samolotu He-70. Zbudowano trzy prototypy (He-111 V1, V2 i V3). Pierwszy z nich oblatano w lutym 1935 roku, po czym skierowno go do ośrodka doświadczalnego Luftwaffe w Reichlinie, gdzie rozwinięto szeroki program prób i badań kolejnych prototypów. Seria informacyjna He-111 A-0 uruchomiona w 1935 roku zapoczątkowała wieloletni cykl produkcyjny kolejnych odmian i wersji samolotu, wprowadzonych do uzbrojenia Luftwaffe. Do 1939 roku niemieckie lotnictwo bombowe otrzymało 1044 samoloty odmian He-111 B, C, D, E, F, G, J, P, w licznych wersjach i wariantach różniących się przeznaczeniem, uzbrojeniem, wyposażeniem i zespołami napędowymi. Uzbrojenie samolotu okazało się nieskuteczne, bo polscy myśliwcy zestrzelili aż 43 samoloty tego typu.
W 1939 roku zakłady Heinkla w Rostocku zapoczątkowały wielkoseryjną budowę zmodyfikowanego bombowca He-111 H, w którym uwzględniono spostrzeżenia wyniesione z użytkowania bojowego samolotu He-111 B-1 podczas wojny domowej w Hiszpanii. Heinkle He-111 B-1 stanowiły wyposażenie niemieckiej Kampfgruppe Legionu Condor, wspomagający przewrót generała Franco. Heinkel He-111 H produkowany w latach 1939-1944 w dwudziestu trzech odmianach (H-0 do H-22) i wersjach użytkowych bombowca frontowego, rozpoznawczego, torpedowego i do zadań specjalnych - był podstawowym samolotem bombowym lotnictwa niemieckiego podczas II wojny światowej. Samoloty tego typu walczyły nad Polską, Norwegią, Francją, Wielką Brytanią i Związkiem Radzieckim. Operowały na wszystkich frontach od Kręgu Polarnego do wybrzeży Afryki Północnej. Najbardziej uniwersalnymi były He-111 H3, H6, H22, zabierające największy ładunek bomb i torped, dysponujące zmodyfikowanym uzbrojeniem i przystosowane do zrzutu morskich radiosterowanych bomb FX-1400 Fritz X i bomb szybujących BV-246 Hagelkorn oraz odpalania pocisków rakietowych FZG-76 (V-1). Ostatnią odmianą produkcyjną (z 1944 roku) był Heinkel He-111 R (R-1, R-2). Licencyjną budowę Heinkla He-111 H-3 uruchomiły także zakłady lotnicze SET w Bukareszcie. Poza lotnictwem niemieckim He-111 w różnych wersjach były na wyposażeniu lotnictwa bombowego Rumunii, Węgier, Finlandii i Hiszpanii.
Rozpiętość skrzydeł: 31,4cm
Kalkomanie dla czterech wersji malowania i oznakowania:
Szczegółowa instrukcja składania
Samolot został zaprojektowany na przełomie 1933-1934 roku pod kierownictwem braci W.S Guenther jako rozwinięcie samolotu He-70. Zbudowano trzy prototypy (He-111 V1, V2 i V3). Pierwszy z nich oblatano w lutym 1935 roku, po czym skierowno go do ośrodka doświadczalnego Luftwaffe w Reichlinie, gdzie rozwinięto szeroki program prób i badań kolejnych prototypów. Seria informacyjna He-111 A-0 uruchomiona w 1935 roku zapoczątkowała wieloletni cykl produkcyjny kolejnych odmian i wersji samolotu, wprowadzonych do uzbrojenia Luftwaffe. Do 1939 roku niemieckie lotnictwo bombowe otrzymało 1044 samoloty odmian He-111 B, C, D, E, F, G, J, P, w licznych wersjach i wariantach różniących się przeznaczeniem, uzbrojeniem, wyposażeniem i zespołami napędowymi. Uzbrojenie samolotu okazało się nieskuteczne, bo polscy myśliwcy zestrzelili aż 43 samoloty tego typu.
W 1939 roku zakłady Heinkla w Rostocku zapoczątkowały wielkoseryjną budowę zmodyfikowanego bombowca He-111 H, w którym uwzględniono spostrzeżenia wyniesione z użytkowania bojowego samolotu He-111 B-1 podczas wojny domowej w Hiszpanii. Heinkle He-111 B-1 stanowiły wyposażenie niemieckiej Kampfgruppe Legionu Condor, wspomagający przewrót generała Franco. Heinkel He-111 H produkowany w latach 1939-1944 w dwudziestu trzech odmianach (H-0 do H-22) i wersjach użytkowych bombowca frontowego, rozpoznawczego, torpedowego i do zadań specjalnych - był podstawowym samolotem bombowym lotnictwa niemieckiego podczas II wojny światowej. Samoloty tego typu walczyły nad Polską, Norwegią, Francją, Wielką Brytanią i Związkiem Radzieckim. Operowały na wszystkich frontach od Kręgu Polarnego do wybrzeży Afryki Północnej. Najbardziej uniwersalnymi były He-111 H3, H6, H22, zabierające największy ładunek bomb i torped, dysponujące zmodyfikowanym uzbrojeniem i przystosowane do zrzutu morskich radiosterowanych bomb FX-1400 Fritz X i bomb szybujących BV-246 Hagelkorn oraz odpalania pocisków rakietowych FZG-76 (V-1). Ostatnią odmianą produkcyjną (z 1944 roku) był Heinkel He-111 R (R-1, R-2). Licencyjną budowę Heinkla He-111 H-3 uruchomiły także zakłady lotnicze SET w Bukareszcie. Poza lotnictwem niemieckim He-111 w różnych wersjach były na wyposażeniu lotnictwa bombowego Rumunii, Węgier, Finlandii i Hiszpanii.
Opinie o produkcie
Twoje konto
Menu
Produkt dnia
Tiger I Ausf.E
29.99 zł
Ostatnio dodane
Szukaj produktu
Modele
PZL Łos
Producenci
Militaria
Subskrypcja
Sonda
Historia
Operacja Just Cause
Bestsellery
Galerie
Bitwa Warszawska 1920r.
Brak opinii o tym produkcie
Dodaj swoją opinię